Napier zapisał pewną wersję tabliczki mnożenia na zbiorze specjalnych pałeczek, czy też raczej prętów o przekroju kwadratowym. Na każdej płaszczyźnie takiego pręta figurował specjalnie pomysłowo zapisany iloczyn danej mnożnej przy mnożeniu przez 1, 2, 3, ..., 9. Chcąc wykonać mnożenie należało wybrać ze zbioru prętów te odpowiadające cyfrom mnożnej, ułożyć je obok siebie na podstawce i odczytać pewne iloczyny cząstkowe, aby je potem dodać do siebie; była to czynność - wbrew pozorom - daleko prostsza od zamieszczonego tu opisu.
Suwak logarytmiczny
W 1621 roku angielski matematyk i duchowny o nazwisku William Oughtred użył logarytmów Napiera jako podstawy działania suwaka logarytmicznego (Oughtred wynalazł zarówno standardowy, prosty suwak logarytmiczny oraz mniej znany suwak okrągły). Jednakże pomimo faktu, iż suwak był wyjątkowo przydatnym narzędziem pozostającym w powszechnym użyciu przez ponad trzysta lat, to, podobnie jak abakus, nie kwalifikuje się on jako mechaniczny kalkulator.
Mechaniczny Kalkulator Wilhelma Schickarda
W swoim liście Schickard napisał, iż zbudował maszynę, która "...natychmiast wylicza automatycznie podane liczby, dodaje, odejmuje, mnoży i dzieli...". Niestety nie istnieją żadne oryginalne kopie maszyny Schickarda, lecz na podstawie jego notatek zbudowano działające modele, które są w posiadaniu firmy IBM.
Pomysł Schickarda był błyskotliwy. Do mnożenia użył on zbioru obracających się, cylindrycznych Kości Napiera. Dodawanie wykonywane było poprzez obracanie tarcz cyfrowych umieszczonych w dolnej części maszyny. Tarcze te połączone były z wewnętrznymi kołami za pomocą zębów umieszczonych na obwodzie i powodujących powstawanie przeniesień podczas przejścia tarczy z 9 na 0. Odejmowanie wykonywało się obracając tarcze wstecz.
Pomysł Schickarda był błyskotliwy. Do mnożenia użył on zbioru obracających się, cylindrycznych Kości Napiera. Dodawanie wykonywane było poprzez obracanie tarcz cyfrowych umieszczonych w dolnej części maszyny. Tarcze te połączone były z wewnętrznymi kołami za pomocą zębów umieszczonych na obwodzie i powodujących powstawanie przeniesień podczas przejścia tarczy z 9 na 0. Odejmowanie wykonywało się obracając tarcze wstecz.
Maszyna Arytmetyczna Blaise Pascala
W roku 1642, we Francji, Blaise Pascal skonstruował mechaniczną maszynę do dodawania, którą nazwano Pascaline. Miała pomóc jego ojcu, poborcy podatkowemu, w wykonywaniu swojej pracy. Ograniczeniem maszyny było to, że wykonywała obliczenia na liczbach składających się maksymalnie z ośmiu cyfr. Wynalazek Pascala jest uważany za pierwszą dodającą maszynę, mimo że już w roku 1623 niemiecki profesor, Wilhelm Schickard, zbudował kalkulator o większych możliwościach. Niestety wynalazek został zapomniany i nikt nie zwrócił na niego uwagi.
Rachmistrz Krokowy Gottfrieda von Leibniza
Niemiecki baron o nazwisku Gottfried von Leibniz rozwinął pomysły Pascala i w roku 1671 przedstawił Rachmistrza Krokowego, urządzenie, które oprócz dodawania odejmowania mogło mnożyć, dzielić oraz obliczać pierwiastki kwadratowe przy pomocy serii dodawań.
Na założeniach urządzenia Leibniza opierano się przy wytwarzanie arytmometrów mechanicznych aż do początku lat 1970.
Na założeniach urządzenia Leibniza opierano się przy wytwarzanie arytmometrów mechanicznych aż do początku lat 1970.
